iperplasia prostati

Καλοήθης υπερπλασία προστάτη

Η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη δηλαδή η μεγέθυνση του προστατικού ιστού, απασχολεί έναν στους δύο άνδρες από την ηλικία των 50 ετών και πάνω από το 70% των ανδρών άνω των 65 χρόνων. Ο προστάτης είναι ένας αδένας που βρίσκεται στη βάση της ουροδόχου κύστης και περιβάλλει το αρχικό τμήμα της ουρήθρας. Η κύρια λειτουργία του είναι η παραγωγή σπερματικού υγρού το οποίο είναι βασικό συστατικό του σπέρματος, στο οποίο περιέχονται τα σπερματοζωάρια . Όσο μεγαλώνει η ηλικία του άνδρα, τόσο μεγαλώνει και το μέγεθος του προστάτη.


Ο ρυθμός της προστατικής αύξησης είναι περίπου 2% όγκου ανά χρόνο σε άνδρες μεταξύ 55 και 75 ετών.
Η πάθηση παρατηρείται συχνότερα σε άντρες που είναι παχύσαρκοι, κάνουν καθιστική ζωή, πάσχουν από μεταβολικό σύνδρομο και έχουν επιβαρυμένο κληρονομικό ιστορικό. Αντίθετα, άντρες με υπογοναδισμό, έλλειψη δηλαδή τεστοστερόνης, σπάνια θα παρουσιάσουν τη νόσο, αφού η ανάπτυξη του προστάτη εξαρτάται από την αντρική ορμόνη.
Ο προστάτης μεγαλώνει πιέζοντας την ουρήθρα και η ροή των ούρων γίνεται πιο αδύναμη και πιο αργή. Αυτό μπορεί να συμβεί και σε μετρίου μεγέθους προστάτες. Στην πραγματικότητα, ο προστάτης μεγαλώνει, αλλά η κύστη υποφέρει, αφού δική της ευθύνη είναι τόσο η αποθήκευση των ούρων, όσο και η αποβολή τους, δηλαδή η ούρηση. Το μέγεθος του προστάτη δεν καθορίζει πάντοτε το μέγεθος της απόφραξης και τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων . Είναι δυνατόν άνδρες με μικρού μεγέθους προστάτη να παρουσιάζουν σημαντική απόφραξη της ουρήθρας και αντιστρόφως ένας “μεγάλος” προστάτης να μην επηρεάζει την ούρηση.
Επίσης, η παρουσία μέσου λοβού που προβάλλει μέσα στη κύστη αποτελεί συνήθως σημαντικό πρόβλημα, αφού παίζει ρόλο κυματοθραύστη στη ροή των ούρων. Δεν είναι επικίνδυνη για την υγεία του ασθενούς, εφόσον βεβαίως ο ασθενής επισκεφθεί τον ουρολόγο. Από ένα σημείο κι έπειτα ποσότητα ούρων παραμένει μετά την ούρηση, η λεγόμενη κατακράτηση ούρων. Ο υπολειπόμενος όγκος πάνω από 100ml θεωρείται παθολογικός και δείχνει ότι η κύστη κουράστηκε. Σιγά σιγά, όμως, το υπολειπόμενο αυξάνεται και το πάχος του τοιχώματος της κύστης μειώνεται και παθητικά η κύστη διατείνεται. Έτσι, το υπολειπόμενο αυξάνεται και μπορεί να φτάσει τα 2 με 3 λίτρα. Εάν ο πάσχων παραμένει χωρίς θεραπεία τότε είναι πιθανόν να έχει υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις, αιματουρία, λιθίαση ουροδόχου κύστεως, διαφόρου βαθμού νεφρική ανεπάρκεια ακόμη και πλήρη απώλεια της νεφρικής λειτουργίας. Επίσης, επίσχεση ούρων με ανάγκη τοποθέτησης καθετήρα στην κύστη.

Η καλοήθης υπερπλασία προστάτου δεν είναι καρκίνος, παρόλο που κάποιος μπορεί να έχει ταυτόχρονα και τα δύο.

Τα συνηθέστερα συμπτώματα διακρίνονται σε: 

Αποφρακτικά:

Μείωση ροής ούρων, όταν η ακτίνα των ούρων μειώνεται.
Δυσκολία στην έναρξη της ούρησης.
Διακοπτόμενη ούρηση.
Απώλεια σταγόνων ούρων μετά το τέλος της ούρησης.
Αίσθημα ατελούς κένωσης, η αίσθηση δηλαδή ότι η κύστη δεν άδειασε εντελώς.
Πλήρης αδυναμία ούρησης, η λεγόμενη επίσχεση ούρων.

Ερεθιστικά:

Συχνουρία, όταν για μικρές ποσότητες προκαλείται η τακτική ανάγκη για ούρηση.
Νυκτουρία, όταν ξυπνάμε τη νύχτα, για να ουρήσουμε.
Επιτακτική ούρηση, όταν δεν μπορούμε να αναβάλλουμε μία ούρηση.
Ακράτεια από έπειξη, όταν πια δεν προλαβαίνουμε να πάμε στην τουαλέτα.

Τα συμπτώματα της υπερτροφίας του προστάτη ταλαιπωρούν έντονα τους άντρες επειδή περιορίζεται η καθημερινή τους επαγγελματική και κοινωνική δραστηριότητα, αφού οι συχνές επισκέψεις στην τουαλέτα τις διακόπτουν, διαταράσσεται ο ύπνος τους, και έτσι αισθάνονται μία μόνιμη κόπωση.
Επειδή εκτός από τα ουρολογικά προβλήματα η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη δημιουργεί προβλήματα στην ποιότητα ζωής και στη σεξουαλική συμπεριφορά του πάσχοντος, πρέπει να γνωρίζει ότι η ουρολογία έχει προχωρήσει πολύ στην αντιμετώπιση αυτής της πάθησης με νέες ανώδυνες και αποτελεσματικές τεχνικές.

Πως γίνεται η διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται από τον ουρολόγο και βασίζεται στην αρχή στη λήψη του ιατρικού ιστορικού. Ο τύπος των ενοχλημάτων, το πόσο σοβαρά είναι, ο χρόνος εμφάνισής τους και η συχνότητά τους είναι βασικά στοιχεία για τα οποία θα ερωτηθείτε από τον ουρολόγο σας.Η βοήθεια ειδικού ερωτηματολογίου θα βοηθήσει στο να κατανοήσει καυτερα ο γιατρος το προβλήμά σας. Η κλινική εξέταση περιλαμβάνει τη δακτυλική εξέταση του προστάτη, που γίνεται από τον πρωκτό. Η εξέταση δεν είναι επώδυνη και προκαλεί μόνο μικρή ενόχληση στους περισσότερους άνδρες. Είναι βασική εξέταση, αφού δίνει τις πρώτες πληροφορίες για το μέγεθος του αδένα, τη σύστασή του και πιθανή υποψία για σκληρία στη σύσταση του προστάτη, σημείο ύποπτο για συνύπαρξη καρκίνου του προστάτη.
Μία βασική, επίσης, εξέταση είναι η μέτρηση της ροής των ούρων, δηλαδή η ουροροομετρία. Ο ασθενής ουρεί μέσα σε ειδικό μηχάνημα που μετράει τη ροή, την ποσότητα των ούρων που αποβάλλονται και τον χρόνο της ούρησης. Σημαντικό είναι, μετά την εξέταση, να μετρήσουμε με τη χρήση υπερήχων, εάν μένουν ούρα στην κύστη. Ο έλεγχος συμπληρώνεται με υπερηχογράφημα των νεφρών, ουροδόχου κύστεως, προστάτου προ και μετά ούρηση για τη μέτρηση του ακριβούς μεγέθους του προστάτου και τυχόν υπολείμματος ούρων μετά την ούρηση.
Μετά την πρώτη επίσκεψη, ο γιατρός μπορεί να σας ζητήσει γενική και καλλιέργεια ούρων, καθώς και κάποιες εξετάσεις αίματος, όπως για ουρία και κρεατινίνη, για έλεγχο της νεφρικής λειτουργίας. Εάν δεν έχετε πρόσφατη μέτρηση του ειδικού προστατικού αντιγόνου (PSA) που βοηθά στην έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του προστάτη.
Σε κάποιες περιπτώσεις που υπάρχει αμφιβολία για την διάγνωση γίνεται μία ενδοσκοπική εξέταση, η κυστεοσκόπηση, όπου, με ειδικό έυκαμπτο εργαλείο με μία μικρή κάμερα στην άκρη, πραγματοποιείται ανώδυνη, άμεση επισκόπηση της ουρήθρας, του προστάτη και την ουροδόχο κύστη.
Ο ουρολόγος, μετά τη διενέργεια των εξετάσεων στις οποίες θα υποβάλλει τον ασθενή, θα προτείνει την ανάλογη κατά περίπτωση θεραπευτική αγωγή η οποία μπορεί να είναι αρχικά μόνο παρακολούθηση, μπορεί να περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή ή την χειρουργική θεραπεία.

Σύγχρονες χειρουργικές μέθοδοι

Σκοπός της θεραπείας είναι η ανακούφιση του ασθενούς από την ταλαιπωρία που του δημιουργούν τα συμπτώματα, τη βελτίωση της ποιότητας ζωής και την αποφυγή επιπλοκών της νόσου.
Η διουρηθρική προστατεκτομή (TU Ris) επιλέγεται ως χειρουργική μέθοδος θεραπείας στο 95% των επεμβάσεων.
Είναι μια ενδοσκοπική χειρουργική πράξη με εξαιρετικά αποτελέσματα, καλύτερα του ανοιχτού, κλασικού χειρουργείου.
Οι ενδοσκοπικές επεμβάσεις μέσω της ουρήθρας είναι λιγότερο τραυματικές και με σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά επιπλοκών και παρενεργειών.
Με τη χρήση του TURis η μέθοδος επεκτείνει τις ενδείξεις της σε ασθενείς με πολύ μεγάλα αδενώματα, τα οποία μπορούν διαφορετικά να αντιμετωπιστούν μόνο με ανοιχτή επέμβαση. Επίσηςσε ασθενείς με βηματοδότη ή ασθενείς που κάνουν χρήση αντιπηκτικών φαρμάκων.
  Πρόκειται για ενδοσκοπική επέμβαση μέσω της ουρήθρας όπου ο προστάτης αφαιρείται σε μορφή μικρών ξυσμάτων με την βοήθεια μιας ηλεκτρικής αγκύλης που λειτουργεί με διπολικό ρεύμα και η όλη επέμβαση διενεργείται υπό συνεχή ροή φυσιολογικού ορού.
Με την μέθοδο TURis του προστάτη μειώνεται ακόμη περισσότερο η πιθανότητα αιμορραγιών και ο χειρουργικός χρόνος, ο καθετήρας αφαιρείται σε 24 ώρες, ο ασθενής αναρρώνει πολύ ταχύτερα και επιστρέφει στις συνήθεις δραστηριότητές του χωρίς πρόβλημα.
Η ανοιχτή προστατεκτομή προτείνεται από τον ιατρό πλέον μόνο στις περιπτώσεις που το προστατικό αδένωμα είναι τόσο μεγάλο που είναι δύσκολο να αφαιρεθεί ενδοσκοπικά.

Περιγραφή της διαδικασίας του χειρουργέιου

Υπό αναισθησία (είτε γενική ή επισκληρίδιο/ραχιαία) εισάγουμε ένα ειδικό λεπτό εργαλείο (ρεζεκτοσκόπιο) διαμέσου της ουρήθρας στο εσωτερικό του προστάτου και από αυτήν τη θέση, υπό όραση μέσω κάμερας σε οθόνη με μεγάλη μεγέθυνση, διενεργείται εκτομή του υπερπλαστικού ιστού ο οποίος απομακρύνεται στη συνέχεια διαμέσου του ίδιου του εργαλείου και στέλνεται για ιστολογική εξέταση. Η επέμβαση διαρκεί περίπου 1-1,5 ώρα ( η διάρκεια εξαρτάται από το μέγεθος του προστάτου). Στο τέλος τοποθετείται ένας καθετήρας διαμέσου της ουρήθρας ο οποίος αφαιρείται μετά από 24 ώρες.
Δεν υπάρχει μετεγχειρητικός πόνος, ενώ ο ασθενής κινητοποιείται τις πρώτες μετεγχειρητικές ώρες.
Ο συνδυασμός εκτομής-εξάχνωσης και ταυτόχρονης ηλεκτροπηξίας της επιφάνειας του ιστού αφήνει τελικά μια ομαλή και ομοιόμορφη επιφάνεια στην προστατική κοίτη.
Πριν το χειρουργείο ο ασθενής πρέπει να διακόψει φάρμακα που μπορεί να επηρεάσουν την πηκτικότητα του αίματος (π.χ. Salospir, ασπιρίνη, Sintrom, Plavix, Iscover, Ticlid, Aflen κ.ά.) συνήθως για 6-7 ημέρες πριν το χειρουργείο.
Ο ασθενής προσέρχεται στην κλινική (νηστικός από 8/ώρου) την ίδια ημέρα της επέμβασης ώστε να υποβληθεί στον απαραίτητο προεγχειρητικό έλεγχο που περιλαμβάνει μερικές εξετάσεις αίματος, ηλεκτροκαρδιογράφημα, ακτινογραφία θώρακος και καρδιολογική εκτίμηση. Αυτό διαρκεί 30-45 λεπτά.
Στη συνέχεια τον ασθενή βλέπει ο αναισθησιολόγος για να αξιολογήσει την κατάστασή του και κρίνει ποια είναι η ασφαλέστερη για τον εν λόγω ασθενή μέθοδος αναισθησίας (λαμβάνοντας υπόψιν συχνά και την προτίμηση του ασθενούς). Η επέμβαση διενεργείται συνήθως με επισκληρίδιο/ραχιαία αναισθησία (όπου ο ασθενής αναισθητοποιείται από τη μέση και κάτω αλλά παραμένει ξύπνιος)
Μετά από την επέμβαση παραμένει ένας καθετήρας ώστε να «ξεπλένει» την περιοχή με πλύσεις φυσιολογικού ορού.
Ο ασθενής συνήθως κινητοποιείται, δηλ περπατάει, λίγες ώρες μετά και σιτίζεται, το μεσημέρι με ελαφρά διατροφή και το βράδυ με ελεύθερη.
Το επόμενο πρωί της επέμβασης αφαιρείται ο καθετηρας και ο ασθενής εξέρχεται της κλινικής. Μετά την αφαίρεση του καθετήρος ο ασθενής μπορεί να πλυθεί κανονικά (μπάνιο).
Εντός 7 ημερών ο ασθενής μπορεί συνήθως να έχει φυσιολογικές καθημερινές δραστηριότητες, όπως να κάθεται και να οδηγεί.
Εντός της εβδομάδος συνήθως εκδίδεται και η απάντηση της ιστολογικής εξέτασης.
Μετά την επέμβαση υπάρχει φυσιολογική εγκράτεια ούρων και φυσιολογική στυτική λειτουργία αλλά το μόνο που αλλάζει είναι η παλινδρόμηση του σπέρματος προς την ουροδόχο κύστη (παλίνδρομη εκσπερμάτιση) η οποία δεν επηρεάζει το αίσθημα του οργασμού . Το φαινόμενο της παλίνδρομης εκσπερμάτισης οφείλεται στο γεγονός ότι ο κυστικός αυχένας (όριο κύστεως-προστάτου) διανοίγεται καλά κατά την επέμβαση ώστε να ουρεί ο ασθενής ανεμπόδιστα, και δεν αποτελεί επιπλοκή, αλλά, τουναντίον, απόδειξη της ορθής και εκτεταμένης διάνοιξης αυτού.


 


© 2015 Xρυσοχοϊδης Γεώργιος. All Rights Reserved.

σχεδιασμός ιστοσελίδων oxygendesign.gr